Posts Tagged ‘self-talk’

paanong hindi kita maaalala?

Mayo 14, 2012

Tutula-tula

Sisipol-sipol

Kakanta-kanta

Pipiliting lagyan ng kulay ang bawat letra

upang libangin ang isip na hindi mapirmi

Rerendahan ang gunita

na pilit kumakawala

naghuhulagpos

naghahanap ng pagkakataong maipaalala

ang mga pagkakataong masaya

subalit lipas na.

Tutunganga

Titingala

Pagmamasdan ang ilaw sa gitna ng puting kisame

Magpupumilit ipinid

ang mga matang hapo na

patuloy na aasa at maghahangad

hanggang lamunin ng dilim

at tuluyang yakagin

ng landas ng pagkawalang-malay

At kapag narating na

ang karimlang pita

sandaling lilimot

Ibabaon sa kahapon ang mundo

habang tahimik na nagmamasid ang gabi

at sumisilip ang nanunuyang buwan

sa pansamantalang kapanatagan.

Ngunit kinabukasan, may magsusumbong kay araw.

Mumulat na namang ikaw ang unang gunita.

Paanong hindi kita maalala?

Unang Ulan sa Aking Mayo

Mayo 14, 2012

Mangungulimlim ang langit.

Magtitipon ang mga ulap sa isang sulok .

Tapos kukulog.

Tapos kikidlat.

Tapos guguhit sa kalawakan ang liwanag.

Tapos maririnig ang nakabibinging ingay.

Papatak ang mga butil ng tubig mula sa langit.

Aambon.

Paisa-isa.

Manaka-naka.

Isasara ang mga naaanggihang bintana.

Ibababa ang mga kurtina.

Papalahaw ang langit.

Dadalas ang pagpatak ng tubig.

Lalakas ang ingay sa latang bubungan.

Hahalik sa lupa.

Sisingaw ang alimuom.

Susuyurin ang mga tuyong teritoryo.

Sisilong ang mga tao.

Tapos luluha.

Hihikbi.

Aagos ang tubig mula sa mata.

Mamamasa.

Magbabaha.

Mamamatay ang ligaya.

Aasa.

Chewing Gums and Letting Go

Abril 27, 2012

Some good things in life are like bubble gum. No matter how much we relish chewing it, we should be aware that at a certain point, we would have to spit it out. After a good number of times chewing it, it will lose its taste. Let it stay longer and it will turn to mush. Try swallowing it and it could only lead to complications.

I once absentmindedly slept with gum in my mouth. Even if I had stopped chewing in my sleep, the gum still disintegrated. I woke up to find the disgustingly unrecognizable remains of what could have passed as a finalist in The Ten Best  Bubble Gums I Had Ever Tasted prior the disintegration. And I ended up regretting not spitting it out when I knew I already had to.

Yes, even gums of that caliber must go.

The gum sure would not be an inch as sweet as it had originally been, but it would still resemble, in a way, its original form.

Moral?

Letting go of something we so much treasured may be one task too gargantuan.
But sometimes, it’s just the right thing to do.
We should learn to let go, and we should also learn the right time to do it.
 

Spoliarium

Abril 23, 2012

29 March 2004

Ikaw,

10:23 pm

Tarantado talaga yung taksi drayber kanina. Akalain mong nangongontrata? Ang lapit lang kaya ng Dasma! Hayop s’ya. Wag n’ya ‘kong gamitin kung gusto n’yang kumita ng ekstra.

Kilala mo ko. Ayoko ng nagpapagamit. Ayoko ng pinagmumukha akong tanga. Ayokong nakakahanap ng taong kaya akong utakan.

Alam mo bang “honor student” ako dati? Lagi nga kong may medal twing umaakyat ng stage eh.  Bilang ko yun lahat. Bente kwatro na ata. Science, Math, Essay Writing, Spelling… Lahat alam ‘ko. Nakwento ko na ata sa’yo ‘to eh.

Tapos lagi akong lider, lagi akong boss. Yung ako yung nasusunod? Walang kumukontra saken. Walang umuubra. Kahit titser bumabaluktot saken. Debatista yata ako. Pinakamahusay raw umargumento sabi nung trainer namin.

Tsaka alam mo magaling akong mag-gitara. Wala akong di kayang kapain na kanta. Di ba nga ‘yun yung dahilan kung bakit napasagot kita? Sabi mo ang galing kong kumanta. Pucha, maganda yung boses ko noon.

Tapos sabi mo gusto mong lagi kitang kinakantahan. Asan na nga ba yung gitara tsaka yung lumang CD? Di ko pa nalilimutan yung letra. Pati kords alam ko pa. Sabi mo nakakahawig ko si Ely Buendia tuwing hawak ko yung gitara.

Shet.

Korni pero kinikilig ako pag sinasabi mo yun.

Sobra.

****************************************************

11:17

Dumilim ang paligid
May tumawag sa pangalan ko
Labing isang palapag
Tinanong kung okey lang ako
Sabay abot ng baso
May naghihintay
At bakit ba ‘pag nagsawa na ako
Biglang ayoko na

Swabe pa rin ang tunog ni Ely.  Hindi tunog lata.

****************************************************

11:20

Masaya naman tayo, ‘di ba? Ang sabi ko nga sa’yo, hahanap agad ako ng trabaho ‘pag graduate naten. Sabay tayo di ba? Pangako naten yun eh. Tatlong taon na tayong gumagawa ng mga bagay ng magkasama.

Kaya nga nagtaka na lang ako nung nakikipag-kalas ka. Sabi mo pagod ka na? Bakit? Wala naman tayong problema ah? Wala kang binabanggit tapos bigla na lang na yon na? Nagulat ako syempre. Nasaktan. Biglaan eh.

Pero ‘di ako makasarili. Naintindihan naman kita. Sabi nila matalino ako. Magaling akong umintindi kaya dapat intindihin kita. Pinilit ko naman eh. Kahit mahirap. Kahit sobrang sakit.

Kaso pucha naman isang linggo pa lang.

Hawak kamay pa kayo sa kalsada. Siguro di mo ko nakita. Pero kitang-kita ko kayo eh. Alam mo bang ang sakit? Gusto ko sanang habulin ka. Kausapin. Saktan.

Kaso di ko nagawa. Kasi nakita kitang nakangiti.

Shet.

Di ka pa ngumiti ng ganoon sa tatlong taon tayong magkasama.

Naisip ko, pareho lang kayo nung taksi drayber.

*******************************************************

12:03

Ang totoo pinag-iisipan ko pa rin tong gagawin ko. Nag-iisa na lang si nanay eh. Grade 2 pa lang yung bunso namen. Alam mo yung pangako ko di ba? Sabi ko ako yung magpapaaral sa kanya. Tuwang-tuwa si gago. Mas matalino saken yun eh. Magpa-private school daw sya. Tapos magduduktor. Oo lang ako.

Si Nanay kakakausap ko lang kanina. Sabi nya masaya raw sya at gagraduate na tayo. Wag raw muna kong mag-asawa. Kung alam lang nya. Wala naman akong kinikwento eh. Kelangan nya raw ng katulong.

Pero mahal ako non.

Maiintindihan nya ko.

*****************************************************

12:34

Pinaikot ko ulit yung plaka. Bumanat na naman ng kanta si Ely. Pero alam mo huling jamming na namin to. Wala nang laman ang mga letra ng kanta. Hindi na uulet magkakaroon. Mamaya kaya pagkakita mo saken maaalala mo pang kahawig ko sya pag may bitbit akong gitara?

Sana.

12:35

     Ako

(DISCLAIMER: matindi pa ata ang hang-over ko kay Murakami napasulat tuloy ako nito. First attempt after 6 years ng di pagsusulat? Parang ganon na nga ata katagal. Tsaka matagal na rin akong di nakakagawa ng sulat. Uso na kasi ang text.At sorry sa mga medyo bad werds! Suri! :))

Falling Slowly

Abril 18, 2012

I was there, seated on the beach and staring at the vast ocean, wondering how far beyond it stretches and at what point it touches the sky. Then I’m reminded of the physical distance that exists between us. Miles. Seas. Lands. But it sure won’t compare to the distance I’m afraid I would feel once we see each other again. I have fears I’ll admit. And  I am trying hard not to focus my thoughts on them.

So I made the call, seeking for reassurance while constantly asking myself about making the right choices. But when I heard your voice, it pained me still. Everything about your voice hurt me – how you sounded like you don’t feel any guilt, and how much it reminded me of how I hate myself for allowing to be hurt again.

Then you asked me about stars, if there were a lot of them. That’s when that song played. I tried to keep the conversation but I got distracted. I listened intently and tried hard to make out the words.

These lines stuck to my head.

Take this sinking boat and point it home,

We’ve still got time

Raise your hopeful voice, you have a choice,

You’ll make it now.

I don’t know. But at that point, I felt compelled to make a choice.

So I chose to stay; and to try it one last time, hoping that this time I’ll see you on the other side.

*****************************************************************************

 

Here’s the full song by the way.

 

Falling Slowly

 


Glen Hansard and Marketa Iglova

I don’t know you

But I want you

All the more for that

Words fall through me

And always fool me

And I can’t react

And games that never amount

To more than they’re meant

Will play themselves out

Take this sinking boat and point it home

We’ve still got time

Raise your hopeful voice you have a choice

You’ll make it now

Falling slowly, eyes that know me

And I can’t go back

Moods that take me and erase me

And I’m painted black

You have suffered enough

And warred with yourself

It’s time that you won

Take this sinking boat and point it home

We’ve still got time

Raise your hopeful voice you have a choice

You’ve made it now

Falling slowly sing your melody

I’ll sing it loud