Randomness 2

Hunyo 18, 2012

***

Ano ang tunay na silbi ng mga barker sa mundo?

Sasakay ang mga tao sa jeep kung trip nila.

Hindi na kailangang sigawan o pilitin.

***

 

Advertisements

Randomness

Hunyo 18, 2012

***

Henry Adam Brooks said I will affect eternity.

I am confident I would.

Some people swear to hate Math even after death.

***


Gerunds on a Sunday

Hunyo 18, 2012

As I wreck the solitude of my being

with my spirit’s attempts at singing

the words that would convey the feeling

of a heart that resists its beating,

I have finally gone to concluding

that it is silly how this waiting

and my episodes of trying

had never been convincing.

And I have come close to accepting

that the thought of you reciprocating

is nothing more than wishful thinking-

a dream that shall not be existing

for it has not received heaven’s blessing.

But still I find myself praying

to any god who might be listening

for drops of eternity to grace my living

because born out of this major longing

is a need to explain why a lifetime of hurting

seems a million times better than just dying.


Wag Lang ‘Di Makaraos

Hunyo 16, 2012
Mas nagustuhan ko ang atake ni Eros sa mga dagling napabilang sa librong ito. Muli, napatunayan ang personal kong hinala na mas magiging nakaka-aliw ang porma ng kanyang panitikan kung hindi ito magiging napakahaba (na tulad ng Ligo na U, Lapit na Me). Sa anyong ito, mas nadama ko ang kanyang indibidwalidad bilang manunulat, kung anong klaseng pag-iisip ang taglay ni G. Eros Atalia.Pinatunayan rin ng akdang ito kung gaano kalaki ang kaibahan ng paraan ng pagpapatawa ni Eros kay Bob (sorry na, nabanggit ko na naman si Bob). May sarili siyang istilo, na kung ipapapatuloy nya, sa palagay ko ay isang potensyal na maaring magluklok sa kanya sa parehong liga ng tagumpay na nakamit ni Ong.Marami akong naibigan. Maituturing kong personal na umangat para sa akin ang kanyang “Si Maam Kasi” na tumalakay kung paanong madalas ay pinaniniwalaan natin kung ano lang ang mga nais nating paniwalaan at ang “Birthday Wish” na sa aking palagay ay papasang bagong commercial ng McDo sa taglay na kadramahan.

Dahil dyan, napabili tuloy ako ng bago nyang libro sa NBS kanina, ang IT’S NOT THAT COMPLICATED.

Sana magustuhan ko rin ‘to. (kasi so far, sa 3 Eros Atalia books na pag-aari ko at nabasa ko, nakaka-one point pa lang sya.)Irerekomenda ko ang librong ito sa aking mga kaibigan. hihihihi
P.S.
Salamat kay DwightD ng Ang Nasasakdal dahil na-engganyo akong bilhin ang librong ito ng mabasa ko ang review nya. Special mention sa’yo!

Persdeyhay ni Titser

Hunyo 13, 2012

DISCLAIMER: Wangak post ito. Mga saktong kwento lang at pautot. Walang patutunguhan. Yown.

Dear Diary,

Carlo sat beside me today (kung napangiti ka ibig sabihin naalala mo etong oldskul na commercial na ito na isa ring korning paraan para simulan ang isang blog post)

First Day of School kanina!

Nampotek. Feeling estudyante lang. Hihi. Teacher nga pala ako.

At dahil pasukan na, iiwasan na muna natin ang mga kaemohan post (mali, tatangkain lang palang iwasan. Baka talaga di mapigilan eh. Pagpasensyahan nyo na. Sabi naman nung isa nating Sir master idol boss at katoto nating si Brader ljsdeleon eh astig naman raw ang pagkaemo namin eh <uuuyyyyy libre plugging sa blog nya… hihihihi…>. Pero por deseyk of dis nyu iskul yir, eh sisimulan nating mag focus muna sa mga gawaing pangguro katulad ng noynoying at pagtitinda ng tocino sa klase )

Eh teka. Pangatlong taon ko na itong nagtuturo ah. Bakit karapat-dapat paglaanan ng blog post ang taong ito? Anong espesyal sa kanya ngayon? Ano ba ang bago sa buhay ni Titser ngayong taon bukod sa bigong lablayp? Mananalo ba sya sa lotto this year? Makukulong ba ang character ni Dawn Zulueta sa Walang Hanggan katulad ng ipinapakita sa patalastas? At ano ang magandang paliwanag kung bakit napasama ang huling tanong na yan?

Anu-ano ba ang bago sa akin this year ?

Okay. Isa-isahin natin. Simulan natin dun sa subject na ituturo ko. O yung tinatawag na TEACHING LOAD.

Ang totoo, pareho pa rin naman ang mga klaseng ibingay sa akin. Katulad ng dati, ikatlong taon ko nang ituturo ang Statistics at Precalculus sa Second Year at Fourth Year respectively. Dahil Grade 7 lang naman ang apektado pa ng k+12 at di pa naman damay ang mga naturang chikiting eh alaws naman problema.

Meron akong apat na klase sa sikundyir at dalawa naman sa fortdyir. Bale overload ako na ikinatutuwa ko na rin kabit papaano dahil dagdag kita ito at hindi nako magsa-sub sa klase ng iba. halatang mukhang pera ako… this year. Hawak ko ang 2A, 2E, 2G, at 2H sa sikundyir at ang 4F at 4D Pull out sa Fourth year. Yung Pull out class eh iyon yung mga pinagpalang bata ni Prinsesa Batong Orange (kilala nyo ba to? Yung na-feature dati sa MGB?)Bigla ko lang syang naisip.) Sampu lang sila. Sa kanila kinukuha yung mga pinanlalaban sa kontest. Hindi ko nga alam kung bakit pinagkatiwalaan na naman ako ng admin na hawakan ang klaseng yan. Hindi na sila nadala sakin last year gayong puro kalokohan, kwentong barbero, pabula, alamat, jejemonism 101, Tips sa Tamang Timing sa Pagbitaw ng Jokes, at konting Math lang naman ang itinuro ko sa nakaraang batch. Hindi na sila natuto. Hmmpp. (ako pa raw ang galit? kapalmuks talaga putek)

So yun. Yan ang mga little children batang tuturuan ko.

Ano pa ang bago?

Yun. Di kagaya last year kung saan Second Year ang year level ko (ganoon kasi yun, lahat ng teachers samen naka-base sa isang particular year level) at Sikundyir ang Advisory class ko, eh nasa Fourth Year naman ako ngayon gaya nung first year of teaching ko. Pero mga ‘dre, lumebel-ap tayo konte (lebel-ap raw si lukutoy oh?) kasi ngayon eh me Advisory Class na tayo sa Fourth Year. Di na lang tayo section – based teacher gaya noon! From 2G last year, eh 4F naman tayo ngayon. Nabago na rin ang katoto nating santo. Mula kay St. Rita of Cascia eh St. Fulgentius of Ruspe na tayo. Ayun. Adjust-adjust ren.

At dahil ang eskwelahang pinagtatrabahuan ko eh factory ng mga artista (initials  na lang, the likes of K.A.ng dos, L.M. ng dos, H. E. ng syete, J.D. ng cinco, I.V. ng dos, D. D. ng dos, B.P. ng syete) eh inasahan ko na rin na meron akong estudyanteng related sa shobiz. Meron nga. Nasa klase ko yung anak ni C.C.Q. na si Ms. A. A. D. A. ng dos. Yun. Absent kanina. Sabi nung mga kakilala nasa Tate pa raw. Aba. Di pa ata tapos ang bakasyon.

Ano pa ba?

Ah. Me mga bago akong trabaho. Officer pala ako ng Faculty Club tapos ako rin yung may hawak ng Mu Epsilon (Math Club). Naisip ko lang, medyo marami pala akong trabaho this year kaya malamang sa malamang talaga eh madalang ko nang mabisita tong bahay ko rito. tsk. tsk.

So par yun lang naman mga updates sa buhay titser ni Ser Caloy.

Ano ginawa kanina?

First day kaya orientation muna! Syempre nanghingi ako ng makasaysayang First Impression at Expectations (pero mga brader, me twist! pinakanta’t sayaw ko yung mga bata). Tapos nagdiscuss ako ng 124 slides na Discipline Guidelines, 25 Slides na Academic Guidelines at 34 Slides na Duties and Responsibilities of Class Officers. Tapos konteng my name is blahblahblah, tapos fill out ng info sheet, bigay homework (magdala ng recent 1×1 pictures). Tapos nagkaroon ng makasaysayan ring Election ng Class Officers. Pero bago nagsimula lahat yan, meron munang Departmental program kung saan pinakilala ang lahat ng teachers. Alam mo agad sa tili ng mga yung mga teacher na trip nila talaga at yong mga trip lang nilang pagtawanan. yon. Okay lang naman.

Ano pa ba? Yun na lang muna. Update na lang ulet pag may bago na.

Yun lang.

Labingly Yours,

Sir Caloy


Bago Ako Matulog

Hunyo 11, 2012

Iiwan kong bukas ang bintana ngayong gabi

at hahayaang maglabas-masok ang hangin

na inaasahang maghehele sa kaluluwang pagal

at maghahatid sa lawak ng landas ng mga panag-inip

kung saan may ligayang hatid ang pantasya

bagama’t nananatili ang kabatirang huwad ang lahat.

 

Hahawiin ko ang kurtinang humaharang

nang sa gayo’y tanaw ko ang madilim na kalangitang

hindi pinalad makadaupang-palad ang mga tala sa mga sandaling ito

subalit tinuring na kaibigan at kaagapay

ng mga pusong hindi maikahon ang pananabik sa paghahanap

ng tahanang kakanlong at tatanggap nang walang alinlangan.

 

Bibitbitin ko ang pinakamatamis na ngiti

bago magpahinga ang talukap, humalik ang likod sa kama

at pansamantalang ipinid ang mga mata

taglay ang pag-asang sa pagdalaw ko sa landas na iyon ngayong gabi

ay ngingiti pabalik ang pag-asang magpapaalala

na mas masaya ang mamuhay sa katotohanan kahit may mga bagay na wala na.


Of Life and Death

Hunyo 7, 2012

Like footprints left by the travelling man in the desert,

everything is transitory.

Life is but a sojourn

as we all are travelers with the same mission:

to search for that which shall satisfy

whichever desire lies deep down inside.

But often it ends

not when the prize sought is won

but when the spirit wearied

or the will died.

After all what is life other than a march towards death?

death being the ultimate peace and quiet?


Hindi Sinungaling ang Madaling Araw

Hunyo 1, 2012

Walang ginhawang dinulot ang ulan sa madaling araw. Ni hindi napawi ang init na iniwan ng lumipas na magdamag. Mabigat man ang bawat patak sa lupa, ingay lamang sa bubungan ang napagtagumpayan nitong likhain. Wala ang inaasahang lamig na hiniling kong magbibigay buhay sana sa nakatupi ko pang kumot mula kahapon.

Kaalinsabay ng pagpalahaw ng langit, tuluyan na rin ang pagkawaksi sa katahimikang kanina’y tila kayamanan kong itinangi. Pakiwari ko, pati ang kadiliman na ilang minuto lamang ang nakalipas ay namayani sa kalawakan ng aking silid at maging sa apat na sulok nito ay tuluyan na n’yang nabulabog.

Lipas na nga ang oras ng luwalhati. Lipas na ang oras ng pag-usal ng mga mahihinang dasal na hindi naman talaga nais iparinig kaninoman. At sa ilang saglit, katulad ng mga nakaraang madaling araw na sumayaw sa himig na gawa ng pagpatak ng ulan, bubuhos na muli nang isa-isa ang mga alaala mong tila multo akong hindi tinatantanan hanggang ngayon.

Subalit may kakatwang naganap sa sandaling ito. Sa unang pagkakataon, tila wala akong takot na nararamdaman sa dibdib. Sa halip, mas matindi pa ang pagnanasa kong muli pang masilayan ang iyong mukha sa aking gunita. May kung anong tinig na umuudyok sa aking kakaiba ang magaganap sa araw na ito. Kung paanong walang lamig na dulot ang ulan sa magdamag, may nagsasabing hindi rin pangkaraniwan ang magaganap mong pagdalaw.

At dumating ka nga. Dumating ka suot ang puting blusang sya mo ring suot nang huli tayong nagkasama. Mula sa bukas na bintana at tanaw ng lumuluhang langit, patakbo kang nagtungo sa kinaroroonan ko. Ang huli kong rekoleksyon ay nakatayo ka pa sa paanan ng aking kama kaya’t hindi ko namalayan ang mabilis mong paglipat sa aking tabi.

Hindi ako kumilos ni katiting. Sa pagkakataong iyon, wala akong ibang binalak na gawin maliban sa titigan ang iyong mukha. Doon ko napansin ang pag-agos ng iyong mga luha na tila nakikipagpalisaghan sa ulang nagaganap sa labas.

Unti-unti, naramdaman kong ibinaba mo ang iyong mukha at dahan-dahan mong idinikit ang iyong labi sa aking pisngi. Umusal ka ng ilang mga kataga – ang mga katagang inaasahan ko sanang binanggit mo bago pa sumapit ang lahat ng naganap na ito.

Subalit ang mga salitang tinuran mo ay batid nating walang kahulugan.

Hungkag.

Pilit.

Walang patutunguhan.

Mapanlinlang ang dila at ang alaala.

Subalit hindi nagsisinungaling ang mga madaling araw ko.


The Cup Has Six Faces

Hunyo 1, 2012

You offered me a cup

with the glinting ocean inside it.

A thing of beauty it was –

a multitude of colors,

and spectral hues.

Inviting.

 

I took a sip from the cup.

Sweet as I expected –

with traces of honey and cinnamon

and the aroma of morning dew

and the scent of flowers blossoming under the sun.

Heavenly.

 

It reminded me of all good things.

Of beauty, of laughter, of genuine smiles

that my heart was filled with desire –

A desire so intense

it was uncontainable.

Overpowering.

 

So I took another sip.

deeply moved by the sudden high,

wanting to experience the feeling a second time

prompting me to take action and to make it mine .

That was the step I took.

A leap of faith.

Risky.

 

Was it a sip?

Perhaps, it was one giant gulp.

For as the liquid slowly made its way down to my stomach

I felt my throat burn with searing pain.

That all the sweetness faded and no hint of it remained.

Gone.

 

When the struggle ended

I had found it resembled something else.

More than the saltiness of tears

what was left of it tasted of bitterness.

Yet I long for it still.

Desperation.


Bago ka pa magregalo

Mayo 16, 2012

bago pa punitin ni mama ang kalendaryo

at magpalit ang buwan mula Abril papuntang Mayo

ay kukunin ko ang lapis at ruler mong niregalo

lilinya, guguhit, dadagdagan ang araw nito.

 

bago pa umulit ang orasan ng alas kwatro

at humiwalay ang antok sa nakahilatang katawan ko

ay kukunin ko  sa garahe ang plais mong niregalo

at pipihiting pabalik sa ala una ito.

 

bago pa tumilaok ang tandang na pabibo

at magsisunuran ang mga lintik na kalahi nito

ay kukunin ko sa kwarto ang panyo mong niregalo

bubusalan ang tandang bago kumawala ang tono

 

bago pa bumuka ang mga labi mo

at sabihin ang gudbay na kinatatakutan ko

ay kukunin ko sa kusina ang kutsilyo mong niregalo

 

 

palagay ko alam mo na ang gagawin ko.

🙂