Macarthur

Mayo 3, 2012

RATING: 3 out of 5

Sorry Bob.

Di ko masyadong natripan to.

Magaling pa rin as usual.

Mahusay ang pagkakasulat.
Mahusay ang paglalahad ng kwento.
Mahusay ang paglalarawan sa mga karakter.
Mahusay ang paglalagay ng puso sa mga katoto nating adik.

Mahusay naman.

Hindi ko lang nakita ang totoong pinupunto ng kwento.
Para saan ba talaga ito?

Hinanapan ko lang ng signature mong pangungunsensya-slash-sarcasm.

Hindi ko lang siguro masyadong nagustuhan dahil hindi na bago sa akin ang lahat ng ito.

Ganito ang set up sa mundong tinitirahan ko.
Hindi ako adik ah.
Pero araw-araw ko na silang nakikita.

Yun lang.

Advertisements

13 Tugon to “Macarthur”

  1. Baste. Fun. Says:

    sa listahan ng mga aklat ni pareng Bob Ong, ‘eto ang nasa pinakamababang spot. pinakagusto ko ang “ABNKKBSNPLAko” at “Ang mga kaibigan ni Mama Susan”

  2. pacsmachine Says:

    ito naman ang pinakapaborito kong libro ni bob ong. siguro kasi, buhay na buhay ang tauhan at very vivid ang environment.

    pero totoo, hindi nga siya sarcastic gaya ng iba niyang akda.


    • Okay naman. Naghanap lang siguro ako ng konting timpla ng kawangakan nya. Tsaka talaga kasing medyo familiar ung plot saken. Medyo predictable din ung ending. But it’s still a good read. πŸ™‚

      Thanks for dropping by!

  3. krn Says:

    Maganda rin yung Lumayo Ka Nga Sa akin. πŸ˜‰

  4. bagotilyo Says:

    para sakin ok naman din siya.

    hindi extra ordinary pero pasok na din.

    siguro nga mas maganda kung may iba pang twist at timpla ang ibng eksena πŸ™‚


    • Okay naman sya. Wala namang di ginagawa si Master Bob na di okay kaya nga ginawa ko nang relihiyon ang Bobongpinoyism. Siguro nga naging predictable lang yung takbo ng kwento para saken. Tama ka, baka nga naghanap lang ako ng twist.
      Salamat sa pagtambay brader! Matagal na kong fan ng bagotilyo wala pa ko sa WordPress. πŸ™‚

  5. DwightD. Says:

    Nagandahan naman po ako sa noblelang ito, pero kung i-ra-rank ko ang mga akda ni Bob Ong, isa ito sa mga nasa mababang pwesto.

    Ayos naman po ang pagkakalahad at na-visualize ko naman ng mabuti ang mga pangyayari. Naramdaman ko rin ‘yung awa sa ‘pinaka’-bidang lalaki (na hindi ko na matandaan ang pangalan). Pinakagusto ko pong parte sa buong nobela ay noong naglalakad na siya pauwi sa kanyang orihinal na tahanan tapos pinagtitinginan siya nung mga tao. Striking ang mga ginamit na salita ni Bob Ong sa parteng iyon na tumagos din naman sa pagkatao ko at napaisip sa mga napariwarang buhay. Pero marahil nagagandahan lang po talaga ako sa mga akdang realistic ang approach. Sila kasi ang mga karakter na nakakaranas ng mga masasaklap na pangyayari sa buhay once in a while. The “what-if-ako-yun” feeling. XD


Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s

%d bloggers like this: