Archive for Mayo, 2012

Bago ka pa magregalo

Mayo 16, 2012

bago pa punitin ni mama ang kalendaryo

at magpalit ang buwan mula Abril papuntang Mayo

ay kukunin ko ang lapis at ruler mong niregalo

lilinya, guguhit, dadagdagan ang araw nito.

 

bago pa umulit ang orasan ng alas kwatro

at humiwalay ang antok sa nakahilatang katawan ko

ay kukunin ko  sa garahe ang plais mong niregalo

at pipihiting pabalik sa ala una ito.

 

bago pa tumilaok ang tandang na pabibo

at magsisunuran ang mga lintik na kalahi nito

ay kukunin ko sa kwarto ang panyo mong niregalo

bubusalan ang tandang bago kumawala ang tono

 

bago pa bumuka ang mga labi mo

at sabihin ang gudbay na kinatatakutan ko

ay kukunin ko sa kusina ang kutsilyo mong niregalo

 

 

palagay ko alam mo na ang gagawin ko.

🙂

 

 

 

Advertisements

Toma Bersyon Mo (aka Toma Session 101 Ver. 2.0)

Mayo 15, 2012

Sagrado ang kopitang may gintong likido ng pampalimot.

Sagrado ang bawat patak na sasayad sa lalamunan

sa pagtatangkang burahin ang mga alaalang masalimuot

ng istoryang masaklap ang kinahantungan.

 

Sagrado ang kopita sa pagtawag ng espiritu

at sa pagpipinta ng mapulang kulay sa pisngi

na siyang huhudyat sa mundong magsisirku-sirko

at sa mga taingang pansamantalang mabibingi.

 

Sagrado ang kopita sa pagbubuhol ng sikmura

at sa pagpihit at pagbulwak ng nilalaman nito;

sa pagdipa at paggalugad ng dingding na makakapa

bago ang banal na pagluhod sa harap ng trono.

 

Sagrado ang likido na pampalakas ng loob

isiwalat ang hinanakit sa inampalang di naman mang-uusig

na manatili’t makinig sa litanya ng pusong kayrubdob

na puno ng hinaing ng nabigong pag-ibig.

 

 

 

Our Bridge

Mayo 15, 2012

1.

bubuo ako ng tulay

na mas matingkad ang kulay sa bahaghari

at pilit na ilalapit

ang distansyang namamagitan sa iyo at sa akin

2.

bubuo ako ng tulay

na hindi magugupo ng daluyong

o aabuhin ng lagablab

mas patatatagin sa semento, bakal at aspaltong ilalatag

3.

bubuo ako ng tulay

na karugtong ng langit

pinalamutian ng mga rosas na di nalalanta

pinabanguhan ng halimuyak ng bagong umaga

4.

bubuo ako ng tulay

na tatagos sa kalawakan

tanaw ang mga bituin at mga konstelasyon

at mga planetang umiinog sa araw

5.

bubuo ako ng tulay

na walang ibang makakadaan

tanging ako at ikaw lamang ang may alam kung saan

tanging ako at ikaw lamang

paanong hindi kita maaalala?

Mayo 14, 2012

Tutula-tula

Sisipol-sipol

Kakanta-kanta

Pipiliting lagyan ng kulay ang bawat letra

upang libangin ang isip na hindi mapirmi

Rerendahan ang gunita

na pilit kumakawala

naghuhulagpos

naghahanap ng pagkakataong maipaalala

ang mga pagkakataong masaya

subalit lipas na.

Tutunganga

Titingala

Pagmamasdan ang ilaw sa gitna ng puting kisame

Magpupumilit ipinid

ang mga matang hapo na

patuloy na aasa at maghahangad

hanggang lamunin ng dilim

at tuluyang yakagin

ng landas ng pagkawalang-malay

At kapag narating na

ang karimlang pita

sandaling lilimot

Ibabaon sa kahapon ang mundo

habang tahimik na nagmamasid ang gabi

at sumisilip ang nanunuyang buwan

sa pansamantalang kapanatagan.

Ngunit kinabukasan, may magsusumbong kay araw.

Mumulat na namang ikaw ang unang gunita.

Paanong hindi kita maalala?

Unang Ulan sa Aking Mayo

Mayo 14, 2012

Mangungulimlim ang langit.

Magtitipon ang mga ulap sa isang sulok .

Tapos kukulog.

Tapos kikidlat.

Tapos guguhit sa kalawakan ang liwanag.

Tapos maririnig ang nakabibinging ingay.

Papatak ang mga butil ng tubig mula sa langit.

Aambon.

Paisa-isa.

Manaka-naka.

Isasara ang mga naaanggihang bintana.

Ibababa ang mga kurtina.

Papalahaw ang langit.

Dadalas ang pagpatak ng tubig.

Lalakas ang ingay sa latang bubungan.

Hahalik sa lupa.

Sisingaw ang alimuom.

Susuyurin ang mga tuyong teritoryo.

Sisilong ang mga tao.

Tapos luluha.

Hihikbi.

Aagos ang tubig mula sa mata.

Mamamasa.

Magbabaha.

Mamamatay ang ligaya.

Aasa.

To Her

Mayo 13, 2012

I am conceited.

This is something I have always been aware of. I have gotten used to the idea that I am someone worthy of something, that I am as valuable to the life of the people around me as their own dreams and hopes. There was even a time when I successfully convinced myself that people around me will never function well if I am missing. I was never a leader, but I make sure that I would have the final say in everything. I never got contented with others’ works. Mine were the standards they have to meet, and almost every time, I make them conform to it.

I know I have helped a lot of people in the past. This just further aggravated how I view myself as that superhero clad in his red cape, tight-fitting blue overalls with that S -mark on his chest – ready to save the day the moment the villains start turning up.

I thought of myself as someone who should be treated like a superhero: worthy of all the praise, deserving of all the attention, and privileged of getting whatever my heart desires.

I believe I was THAT great. I have always thought I was THAT important. And to top it all, I had believed I would be a success all throughout. Until this happened.

This would really come off as cocky, but after the things I wrote above, I think it would no longer matter.

I am not familiar with the idea of losing. I have had minor setbacks in the past and I was able to deal with all of them. I have always been strong, and I never let my emotions get the better of me. I think I was a born winner, nothing can get me down.

But I am beginning to feel that what I am facing this time is something that is too difficult to handle. Because it involves you.

What you and I once had is slowly coming to a conclusion, but much to my regret, this is not I had imagined things to end for us.

I have the least intention to sound bitter, but even if I do sound like it, I think I have every reason to. I invested 5 years of my life on you – my time, my efforts, my emotions, as if that’s not long enough, with a hope that you will be reciprocating even just a tenth of what I am giving you. I know I had made mistakes in the past, and I am guilty of those times when you felt like I am ignoring you but I swear I did all I can possibly can to make up for them. That was how much I value what we have. And I was hoping you could at least see that.

We’re nearing the end, I’m afraid. As soon as you break that silence of yours, it would all be over. I am sure of that. You know I’d accept whatever comes out of this. You know I had always been like that, I was never the one to protest. But let me just tell you that this won’t be easy for me. This is yet the toughest storm I would have to weather. I might not shed a tear, not even a single one which is most likely to happen, but that shouldn’t give you the impression that I am not affected.

After all, I just want you to find your happiness. Even if that means I would have to let a piece of myself go with you on that journey, no matter how painful it would be for me.

Yes, you have to find your happiness, even if that means you wouldn’t be sharing that happiness with me.

 

 

 

The Waiting

Mayo 11, 2012

I.

Absence.

Do you make the heart grow fonder?

Or do you teach it to forget?

I long to hear the answer for I have none yet.

II.

Absence.

You are a charade of the heart!

Do you intend to bring more rain

than you wish to cure the pain?

III.

Alas!

No choice have I but wait 

How all this silence shall turn out – 

Boon or bane? Curse or gift?

Tula (?)

Mayo 6, 2012

 

 

 

 

 

 

 

Ito’y isang pagtatangka

sa pagtahak ng landas ng pagkamakata

na mamili ng titik, mag-ipon ng salita,

bumuo ng saknong, maghanap ng tugma.

 

Ito’y isang pagtatangka

na padaluyin sa ugat ang masining na tinta

na libutin ang isip at bawat hinuha

magpinta ng larawan gamit ang gunita.

 

Ito’y isang pagtatangka

isaletra ang laman ng puso at diwa

sipatin ang dibuho ng nasimulang likha

mag-isip ng pangala’t tawaging tula.

 

Ito’y isang pagtatangka.

 

Macarthur

Mayo 3, 2012

RATING: 3 out of 5

Sorry Bob.

Di ko masyadong natripan to.

Magaling pa rin as usual.

Mahusay ang pagkakasulat.
Mahusay ang paglalahad ng kwento.
Mahusay ang paglalarawan sa mga karakter.
Mahusay ang paglalagay ng puso sa mga katoto nating adik.

Mahusay naman.

Hindi ko lang nakita ang totoong pinupunto ng kwento.
Para saan ba talaga ito?

Hinanapan ko lang ng signature mong pangungunsensya-slash-sarcasm.

Hindi ko lang siguro masyadong nagustuhan dahil hindi na bago sa akin ang lahat ng ito.

Ganito ang set up sa mundong tinitirahan ko.
Hindi ako adik ah.
Pero araw-araw ko na silang nakikita.

Yun lang.

Alamat ng Gubat

Mayo 3, 2012

RATING: 4 out of 5

Sabi sa kin ng mga kaibigan ko noon na nakabasa na nito pangit raw ito.

Di man lang sinabing “hindi maganda”. Pangit talaga ang ginamit. Madali lang naman kaya mag-euphemize.

Abnoy pala sila eh. Sila ang pangit! Ganda kaya nito!

Hindi ko maalala kung saan ko napulot, pero narinig ko dating tinawag na jungle ang Pilipinas. Ewan ko kung literal o figurative. Pero pwede naman pareho.

Gubat ang setting kaya syempre, hayop ang mga tauhan.

Sa gubat na ito, marami ang umaastang hari. At maraming naghahangad na maging pinakamakapangyarihan.

Marami sa atin ang kagaya ng mga karakter. Kilala natin ang mga katulad nina Leon, Aso, Langgam, Tipaklong, Kuneho, Tong, at pati yung badtrip na langaw.

Sinasalamin ng gubat ang bayan, at ng mga karakter ang bawat isa sa atin depende kung ano ang mga paniniwalang pinanghahawakan natin.

Masasabi kong isa ang Alamat ng Gubat sa mga paborito kong likha ni master Bob Ong.